|
غروبی بودوصحرایی غم آلود به رخسار افق دردی نهانی به کوه و دشت خورشید جهانتاب همی پاشید گردی زعفرانی نصیب ابرمی شدرنگ زردی در آغوش سپهر لا جوردی درون سینه ی دریای آرام نمایان بودنقش روی خورشید بسان خرمن زر٬چهره ی مهر میان آب دریا می درخشید کلاغی روی دریا بال می زد جوانی٬نی در این احوال می زد زمین در ماتم هجران خورشید چومصروعی دمادم جان به سر بود تو گویی جان او بر لب رسیده که همچون دردمندی محتضر بود زبرو بحرو دشت و جنگل و کوه همه بودند غرق درد و اندوه زمین گویی به گوش شمس می گفت که دور از روی تو خاموش و سردم مرو ٬ ای گرمی جان من از تو بمان ٬ تا روز و شب دورت بگردم مکن عزم سفر آرام من باش تو بخت روشنی بر بام من باش ولی مهر درخشان نرم نرمک زپیش دیده در مغرب فرو رفت تو گویی نو عروس نا مرادی به زیر خاک با صد آرزو رفت زمین هم در عزای روی خورشید به تن٬ از شب لباس سوگ پوشید پس ازچندی زپشت کوه خاور جمال نقره فام ماه سر زد فلک با دست ماه عالم افروز در و دیوار را رنگی دگر زد ربود از دیده بینندگان خواب که دارد عالمی دامان مهتاب در آندم در فراز تخته سنگی که برپیشانی ساحل عیان بود سر مهپاره ی خورشید رویی بدامان جوانی خسته جان بود جوان در ماهتاب بوسه انگیز همی زدبوسه برچشمی هوس ریز نگاه آندو با هم راز می گفت نگاه عاشقان را صد زبان است بود پوشیده از چشم من و تو هرآن رازی که برعاشق عیان است تومومی بینی واوپیچش مو تو ابرو ٬ او اشارتهای ابرو جوانک زلف دختر را به نرمی به انگشت نوازش٬ تاب می داد پریرو گریه می کرد از سر شوق به نرگسهای چشمش آب می داد میان گریه گاهی خنده می کرد لبش کار مه ٬ تابنده می کرد جوان درزیر لب با خویش می گفت مه من ٬ دلربا شیرین زبان است میان ماه من ٬ تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است قمر این زلف عطرآگین ندارد قر موزون ٬ لب شیرین ندارد لبش چون مادری گم کرده فرزند بروی چهره ی جانانه می گشت تو گویی در میان بوستانی بروی برگ گل٬ پروانه می گشت گل یک بوسه از٬شیرین دهانی بود شیرینتر از جان جهانی پریرو تا برد دل را٬ ز عاشق به هنگام نیازش ناز می کرد خمار آلوده نرگس ٬ را به صد ناز گهی می بست وگاهی باز می کرد دلارامی که رمز عشق داند گهی جان میدهدگه می ستاند جوان آهی کشیدو گفت:ای گل چه خوش باشد که بعدازانتظاری کلامش را برید و گفت : آن ماه به امیدی رسد ٬ امیدواری جوان گفتا : که من امیدوارم پری گفت:امشب امیدت برآرم هزاران راز دل گفتند با هم که گوش بادهم نشنید آنرا بلی ٬ راز دل آشفته دلها نخواهد بار منت از زبان را بچشم یکدگر تا خیره بودند هزاران گفته ازهم می شنودند جوان با چشم گریان گاه گاهی به چین موج دریا خیره می شد غم و شوق و امید و نا امیدی به جان دردمندش چیره می شد زمانی ازته دل ناله هاداشت حکایتها نهانی با خدا داشت گهی عاشق زسوزسینه خویش به روی یار گرد آه ٬ می ریخت گهی با قطره های روشن اشک ستاره بر رخ آن ماه می ریخت زاشک وآه٬طوفانی به پا بود خدای عشق آنجا نا خدا بود پریرو موی عطر افشان خود را پریشان در مسیر باد می کرد ز هم پاشید بنیان جوان را که درعاشق کشی بیدادمی کرد ورق می زد کتاب دلبری را که تا خواند فصول آخری را جوان٬ آهسته و آرام آرام سرش برسینه ی معشوق خم شد فروغ از دیده ی او رخت بر بست صدای ناله اش یکباره ٬ کم شد زشوق خود به پای یار٬جان داد به جانان بهترازجان کی توان داد؟ درآن حالت به روی عاشق زار نسیمی نرم نرمک باد می زد زمرگ عاشقی هجران کشیده خروشان موج دریا٬ داد می زد پری رو٬با نگاهی حیرت انگیز پریشان بود با حالی غم انگیز در آندم ناله ی صحرا نوردی به کوه و دشت پیچید ازراه دور که اوباسوزدل این شعرمی خواند به آهنگ نوا ٬ اما به صد شور خوش آن دلداده ای کاین بخت دارد که پیش روی جانان٬ جان سپارد + نوشته شده در Mon 9 Jul 2007 17:15 توسط سلمی |
شیشه ای می شکند،یک نفر می پرسد: علتش چیست؟چرا شیشه شکست؟ مادرم می گوید:شاید این دفع بلاست!! یک نفر زمزمه کرد:باد سرد وحشی،مثل یک کودک شیطان آمد شیشه پنجره را زود شکست!! کاش!امشب که دلم،مثل آن شیشه مغرور شکست عابری خنده کنان می آمد تکه های آنرا بر می داشت مرهمی بر دل تنگم می شد! امشب، اما دیدم هیچکس،هیچ نگفت غصه ام، را نشنید! از خودم می پرسم؟!!! ارزش قلب من آیا از شیشه پنجره هم سخت تر است؟!!!!!!! دل من سخت شکسته است ،اما هیچکسی هیچ نگفت ونپرسید،چرا.....؟!!!!!! + نوشته شده در Sun 10 Jun 2007 21:21 توسط سلمی |
باز هم شب شده است! باز هم پنجره تنهایی دست لرزان مرا می طلبد! من پرستوی مهاجر بودم،هر کجا بال گشودم شب،من در آن وسعت پر حوصله ی دشت چه تنها بودم. چه غریبی سخت است!با چه کس شکوه کنم؟! با چه کس فاش کنم رنج یک عمر مهاجر بودن؟! من ز بی همدردی من ز بی همسفری با شب وپنجره ها همسفرم. من غریبم در راه،من سراپا غم واندوه و خزانم امشب! ای خوب!دست سردم تو بگیر! هدیه ام راز من است. راز یک عمر مهاجر بودن! راز بالی زخمی! راز یک قلب ز جنس شیشه! باز هم شب شده است،شب مرا می فهمد .او صدای سخنم می شنود. او مرا بین همه چلچله ها شیفته تر میداند!!
+ نوشته شده در Wed 6 Jun 2007 21:0 توسط سلمی |
+ نوشته شده در Tue 5 Jun 2007 20:7 توسط سلمی |
الهه عشق به انسانها آموخت که عاشقانه زندگی کنند وبا پیوند همیشه پایداری که سوگند را در قلبهایشان جاودانه کرده اندبه هم درآمیزندو یکی شوندو چه شادمانه است تکرار فریاد این سوگند!!!! + نوشته شده در Tue 5 Jun 2007 20:0 توسط سلمی |
|
نام آنکه یادش آرام بخش دلهاست
